Wat is werkelijk

23.09.2017 - by Lieke van Dun

Als kind vroeg ik me af wat nu werkelijk was; de realiteit die ik ervaar als ik slaap of de realiteit die ik ervaar als ik in waaktoestand verkeer?

Op de een of andere manier had ik een intuïtieve notie van de afleidende werking van mijn zintuigen en dat er iets in mij in stand blijft als ik slaap (lees: als de zintuigen geen rol spelen). Een constante factor die ook heerst als ik wakker ben, maar dan overschaduwd wordt door de indrukken die ik via mijn zintuigen binnen krijg.

In de jaren die volgde ontdekte ik dat er twee voorname redenen waren waardoor ik me ongelukkig voelde:

1. Ik voelde geen volledige verbinding met mijn ware aard, de onderliggende constante factor in mij.

2. Ik identificeerde mijzelf met de input die mijn zintuigen me gaven.

Beide aspecten zijn te herleiden tot één grondprobleem: een misverstand ten aanzien van mijn identiteit. Een fundamenteel misverstand als dit doorgronden is lastig. Want hoe los je iets op wat je niet doorziet? Want de staat waarin we verkeren gaat uit van een gekende realiteit. Datgene wat ons onbekend is zien we vaak letterlijk niet.

Je zou zeggen dat je dan alleen maar kunt hopen op genade; op ontmoetingen en gebeurtenissen die aan onze basis rammelen en ons spiegelen (onze kinderen bijvoorbeeld). Die ons op deze manier openen voor onbekend innerlijk terrein.

Maar we kunnen zelf ook bijdragen aan het oplossen van dit misverstand, deze pijn. We kunnen ons innerlijke verlangen naar gelukkig zijn vertalen naar het onderzoeken van de werkelijkheid. Door te leren luisteren naar ons wijsheidshart dat ons innerlijke verlangen voelbaar maakt, dat intuïtief weet wat klopt en wat niet en dat waarheid/werkelijkheid herkent wanneer we iemand horen of zien die dit belichaamt.

De combinatie van genade en ons innerlijke verlangen vormen de basis voor bewustwording. Zonder innerlijk verlangen heerst er geen oriëntatie naar en ontvankelijkheid voor een nieuwe werkelijkheid. Genade schenkt ons de inzichten in en ervaringen van deze werkelijkheid,…die er altijd al was.

Het idee dat wij onszelf bewust maken kunnen we beter meteen loslaten. We worden letterlijk bewust -> iets bewust ons. Het vertrouwen van en jezelf overgeven aan deze liefdevolle kracht kun je dagelijks oefenen, bijvoorbeeld in meditatie.

Begin eens met dagelijks, op een vast moment in de dag, 10 minuten in stilte door te brengen. Trek je terug op een kamer waar je alle rust alleen kunt zijn, ga liggen of zitten en zet een timer op 10 minuten (of korter als dit te lang voor je voelt).

In die tien minuten neem je jezelf voor volledig aanwezig te blijven bij alles wat zich in jezelf aandient, zonder daarover te oordelen of het anders te willen laten voelen.

Deze 10 minuten gaan de eerste tijd zeker niet perse ontspannen voelen, maar dat is ook niet het doel. Het is ok om het razen van je lichaam en je geest te voelen (spanning, hartkloppingen, strakke ademhaling etc), totaal geconditioneerd door de snelheid waarin we leven.

Breng je aandacht naar je ademhaling en wees aanwezig bij elke adembeweging. Voel de beweging van de luchtstroom. Natuurlijk dwaal je na de eerste seconde al af in denken en oordelen, logisch want zo werkt de geest.

Probeer dat op te merken en je aandacht op een zachte manier weer terug te brengen naar het voelen van de adembeweging. Keer op keer op keer…Als het je helpt kun je elke uitademing voorzien van een tel (dan tel je het aantal ademhalingen door tot tien en dan begin je weer bij 1).

Laat jezelf geademd worden, ga niet zelf sturen of oordelen. Wees getuige van het wonderlijke geheel aan sensaties dat je bent en hoe je gedragen wordt door een continue stroom van levenskracht.

Probeer te voelen hoe deze 10 minuten per dag de potentie hebben om dagelijks thuis te kunnen komen in wie je werkelijk bent. En als het goed voelt kun je steeds iets langer de tijd nemen.

Dit is het meest waardevolle dat je jezelf, je dierbaren en de wereld kunt schenken…10 minuten per dag in stilte totaal verbonden zijn.